Terug naar 1977
Wij, Alie en ik, kunnen ons ondertussen beide al ruim een jaar pensionado noemen en we genieten volop van alle vrijheid die dat met zich meebrengt. Aangezien we ook nog eens de gelukkige eigenaar zijn van een prachtige Fendt caravan, maken we dankbaar van de gelegenheid gebruik om zeer regelmatig gedurende kortere of langere periodes door Nederland te trekken en daar de meest leuke ervaringen op te doen. Zo waren we dit jaar een aantal dagen te gast op camping Nessst te Doetinchem.
En ziedaar, even verderop in de straat bevond zich een B&B waar toevallig(?), gedurende dezelfde periode zwager Roeloef en schwägerin Ada enige tijd te gast waren. Ada en Roelof, beiden toch wel fanatieke wandelaars, lopen het zgn. Pieterpad, een wandeltocht die in etappes loopt van Pieterburen in noordwest Groningen tot aan de Sint Pietersberg bij Maastricht. Wij proberen hen dan soms, als we toch in de buurt zijn, enigszins van dienst te zijn door ze bij het eindpunt van de etappe op te halen en terug te brengen naar het beginpunt waar dan hun auto staat te wachten. We eindigen dan nog wel eens in het Meestercafe te Vorden om daar te genieten van een borrelplank, maar vooral ook om de vochtschaal in het lichaam in balans te houden, d.m.v. een Karmeliet van de tap. Op de één of meerdere dagen dat er niet gelopen wordt, proberen we dan gevieren een fietstocht in de omgeving te maken.
Zo ook dit jaar.
Alie had op het Nessst een boekje met Achterhoekse knooppuntenroutes gekregen en we besloten om één van deze routes te gaan fietsen. Die fietstocht was echt hardstikke leuk; plm. 40 km door het Achterhoekse landschap: bos, weilandjes, coulissenlanschap, kleine dorpjes, Doesburg, de Oude IJssel, alles wat je maar wilt, de Achterhoek heeft het. En tijdens deze tocht was het ook nog eens het mooiste weer van de wereld.
Voor Alie kwam het hoogtepunt van de route na ongeveer 20 km fietsen, zo rond een uur of 12, half één. We reden toen het Achterhoekse dorpje Hummelo binnen. Nu hoor ik u al zeggen: "Hummelo, wat is Hummelo". Nou, Hummelo is een dorp met ergens tussen de 1500 en 2000 inwoners, het ligt iets ten noorden van Doetinchem, maakt deel uit van de gemeente Bronckhorst, het heeft een beschermd dorpsgezicht, er zijn een aantal pandjes die op monumentenlijst staan en het heeft een kerkje dat dateert uit de eerste helft van de 19e eeuw. Dus nu bent u aardig op de hoogte van de meeste bezienswaardigheden in Hummelo.
Hummelo echter, heeft nog iets anders, waardoor het in de Achterhoek welhaast iconisch is, legendarisch zou ik het zelfs willen noemen. Ook in de rest van Nederland is Hummelo daardoor eigenlijk bekender dan menigeen weet: het is nl. de thuishaven van boerenrockband Normaal. De band die rocknummers uitbrengt die worden gezongen in het Achterhoeks dialect. In Hummelo staat ter ere van deze band, midden in het centrum van het dorp, een in brons gegoten standbeeldengroep die de leden van deze band laat zien.
Nog steeds blijft natuurlijk de vraag waarom dit voor Alie het hoogtepunt van deze route was. Welnu, daarvoor is een klein stukje historische Alie-kennis noodzakelijk. Zoals u wellicht weet is Alie op 25 november 1977 getrouwd met haar grote jeugdliefde Tom. Deze dag was voor Alie heel belangrijk, maar toch niet helemaal het hoogtepunt in haar leven tot dan toe; dat was nl. een gebeurtenis die een paar maanden eerder plaatsvond en wel in juli 1977. Toen denderde een nummer in Achterhoeks dialect van de Hummelose boerenrockband Normaal de Nederlandse Top 40 in. De titel? U raadt het al: Alie.
Het hoogtepunt van onze fietstocht van 29 juni 2025 was voor Alie echt de ontmoeting met het beeld van de makers en uitvoerders van het lied dat haar naam draagt. Alie liet zich door zwager Roelof (die enorm handig is met de zelfontspanner op de camera van zijn telefoon) vereeuwigen met alle bandleden van Normaal en als stille getuigen mochten de andere deelnemers aan deze fietstocht daar ook deelgenoot van zijn. Zoals u op de foto onder dit stuk tekst kunt zien, trad Alie daarbij, als de bescheiden deerne die zij altijd is geweest, niet helemaal op de voorgrond, maar dit blijk van waardering en dankbaarheid voor Normaal voor het componeren van dit Alie-lied, dat zij eindelijk na maar liefst bijna 50 jaar kon laten zien, was er zeker niet minder om.
NB
Beste lezer u had natuurlijk al begrepen dat de opmerking hierboven over het hoogtepunt in het leven van Alie in 1977 grappig bedoeld is, gewoon een grapje eigenlijk. U moet het maar zien als een soort van dichterlijke vrijheid, dan mag je tenslotte ook feit en fictie gewoon door elkaar gebruiken.
Hoe grappig en toevallig is het als je dit dan hoort 😊